Szkło to nieorganiczna mieszanina, topliwa w wysokiej temperaturze, która podczas schładzania przechodzi w postać stałą bez procesu krystalizacji.

Podstawowe komponenty szkła tworzące usieciowaną strukturę występują w postaci tlenków tj. tlenek krzemu (SiO2), tlenek boru (B2O3), tlenek fosforu (P2O5) oraz w niektórych przypadkach tlenek glinu (Al2O3). Substancje te są zdolne do absorpcji pewnych ilości tlenków metali (modyfikatory), które nie wpływają na proces tworzenia struktury szklistej, ale warunkują fizyczne i chemiczne właściwości szkła.

Formowanie szkła wymaga odpowiedniej szybkości chłodzenia, która odpowiada za proces tworzenia odpowiednich typów wiązań chemicznych (kowalencyjnych i jonowych) między atomami bądź grupami atomów. W ściśle określonych warunkach składniki szkła wykazują silną tendencję do nieregularnego sieciowania tj. powstawania formy szklistej.

W przypadku kryształów formowanie sieci krystalicznej przebiega odmiennie, poszczególne atomy tworzą symetryczne, trójwymiarowe formacje, natomiast podczas schładzania szkła powstają liczne wiązania poprzeczne tworzące strukturę sieci. Komponenty szkła są głównie odpowiedzialne za formowanie budowy szklistej, nazywane są składnikami głównymi (network formers), natomiast jony metali wnikające w pewne miejsca sieci – modyfikatorami.