Homogenizatory występowały będą w różnych typach oraz rodzajach – najczęściej jednak styczność możemy mieć z homogenizatorami ciśnieniowymi albo wirnikowymi, w ich przypadku produkty homogenizacji przeciskane są przez wąskie szczeliny urządzenie przy jednoczesnym zwiększaniu ciśnienia.

Wybierając homogenizator do laboratorium warto postawić przede wszystkim na jakość, a nie na cenę – są to bowiem urządzenia wykorzystywane bardzo często. Możliwość korzystania z wysokiej klasy homogenizatora powoduje, że sprzęt będzie działał sprawnie i niezawodnie, a przeprowadzenie całego procesu homogenizacji przebiegi wydajnie i efektywnie – przygotowanie pojedynczej próbki zajmie nawet poniżej trzydziestu sekund.

Homogenizatory to urządzenia małe, przeważnie montowane na specjalnych stelażach, które umożliwiają ich transportowanie oraz wygodne użytkowanie. Większość dzisiejszych przyrządów tego rodzaju wyróżnia się dodatkowo bardzo prostą, wręcz intuicyjną obsługą oraz licznymi zabezpieczeniami – dzięki temu podczas stosowania homogenizatora zdrowie pracownika nie jest w żaden sposób zagrożone, a maszyna także będzie funkcjonowała bez szwanku przez długie lata.

Do homogenizatorów bardzo często oferowane są także dodatkowe akcesoria w postaci narzędzi homogenizujących zespolonych z dodatkowymi naczyniami. Do takowych narzędzi zaliczamy przede wszystkim drobne ostrza posiadające wewnętrzny roto – służą one przede wszystkim do rozdrabniania substancji większych oraz tych znajdujących się w stanie stałym, dzięki czemu proces powstawania jednorodnej mieszaniny staje się o wiele prostszy i przyśpieszony. Takowe dodatkowe akcesoria jak i wnętrze homogenizatora wykonane jest ze stali nierdzewnej o właściwościach modyfikowanych dzięki czemu wykazuje ona całkowitą odporność na działanie szkodliwych dla człowieka substancji, a oprócz tego bardzo silnie żrących, które mogłyby zmniejszyć czas bezawaryjnej funkcjonalności homogenizatora.

Jak wspomniano już na samym początku, jeśli zamierzasz zakupić homogenizator do laboratorium postaw przede wszystkim na jakość – wyższe koszty zrekompensuje Ci między innymi bardziej rozbudowana funkcjonalność, większa niezawodność, wykorzystanie przy konstrukcji materiałów lepszych jakościowo i wiele, wiele innych tym podobnych. Oprócz tego nowe homogenizatory bardzo często posiadają inne zasady działania (wyróżniamy obecnie między innymi ultradźwiękowe urządzenia tego typu), które sprawią, że będą o wiele wydajniejsze od starszych modeli i pozwolą szybciej przeprowadzić cały proces homogenizacji.

Głównym celem tego urządzenia, jak z resztą wskazuje sama nazwa, jest mycie powierzchni – przede wszystkim tych o małych gabarytach i nietypowych kształtach. Myjki ultradźwiękowe znajdują zastosowanie praktycznie w każdej gałęzi przemysłu, a oprócz tego także w medycynie i elektronice, ogólnie mówiąc wszędzie tam gdzie podstawowym wymogiem jest zachowanie całkowitej czystości oraz sterylności poszczególnych elementów. Myjki ultradźwiękowe posiadają jednak wiele innych zalet oprócz dokładnego i szybkiego oczyszczania danych powierzchni – dodatkowo pozwalają one na przyśpieszenie poszczególnych procesów chemicznych. W przypadku specyficznych materiałów (przede wszystkim stali i metalu) myjki takowe dbają o ich regularną konserwację i wpływają na o wiele dłuższą wytrzymałość.

Zasady działania ultradźwiękowych myjek oparte są przede wszystkim o charakterystyczny system mycia. Jego elementarnym założeniem jest generacja ciśnieniowych fal, których częstotliwość jest naprawdę bardzo wysoka, co powoduje wywoływania tak zwanego zjawiska kawitacji (przemiana fazowa, przejście z fazy ciekłej w gazową). To właśnie dzięki tej specyficznej funkcjonalności myjki ultradźwiękowe będą w stanie pozbyć się nawet najmniejszych i najbardziej trwałych zabrudzeń jak i zanieczyszczeń, jednocześnie nie uszkadzając w żaden sposób powierzchni przedmiotu, który poddawany jest procesowi mycia.

Myjki ultradźwiękowe to przede wszystkim gwarancja najwyższej jakości, precyzyjnego czyszczenia oraz eliminacji ewentualności powstawania jakichkolwiek zniszczeń maszyn wykorzystywanych przy danych stanowiskach pracy.

Myjki ultradźwiękowe różniły będą się bardzo swoim kształtem, gabarytami oraz możliwościami. Czasami bowiem przybierają one kształty ogromnych szczotek znajdujących się na specjalnych wysięgnikach, które dzięki swoim gabarytom i dużej elastyczności są w stanie bardzo dokładnie umyć i wyczyścić każdą, nawet najbardziej nietypową powierzchnię. Inne myjki ultradźwiękowe przybierają natomiast kształt zamkniętych, czy też otwartych mini pralek.

Każda z takowych myjek składa się jednak z generatora ultradźwięków, ich przetwornika oraz otworu myjącego. Generator odpowiedzialny jest za wytwarzanie sygnałów dźwiękowych o bardzo wysokiej częstotliwości, przetwornik natomiast zamienia je w drgania o podłożu mechanicznym, które osiągają prędkość nawet do dziesięciu tysięcy drgań w przeciągu sekundy – warunkuje to powstanie fal ultradźwiękowych w roztworze przeznaczonym do czyszczenia. Fale rozchodzą się po jego powierzchni, powodując powstanie ogromnej ilości bąbelków odpowiedzialnych za wyczyszczenie danej powierzchni.

Pipety automatyczne pomimo tego, że korzystają z wymienialnych końcówek mogą ulegać zabrudzeniom oraz zanieczyszczeniom – dla dokładności pomiarów bardzo ważne jest dbanie o ich czystość, najlepiej regularnie po każdym użyciu. Największą uwagę przy pielęgnacji zwrócić należy na rdzeń naszej automatycznej pipety, gdyż to on jest jej najważniejszym elementem. Narzędzie to jest skonstruowane w takowy sposób, że każdy z użytkowników może zadbać o nią samodzielnie w domowych warunkach. Oprócz tego producenci  bardzo często zapewniając możliwość przeprowadzenia gruntownych napraw, czy też kalibracji – tak aby pipeta przez jak najdłuższy czas dokładnie odmierzała ilość potrzebnej substancji (warto sprawdzać jej kalibrację co kwartał, czy też po każdej konserwacji).

Przy konserwacji pipety automatycznej najlepiej sprawdzać będzie się etanol, który nakładamy na miękką szmatkę albo chusteczkę z materiału, którymi wycieramy tłoki oraz rdzeń urządzenia (dostanie się do nich jest dziecinnie łatwe i wymaga jedynie zdjęcia osłony). Przed ponownym zamontowaniem rdzenia należy pamiętać o wcześniejszym nasmarowaniu tłoków – najlepiej sprawdzał będzie się tutaj silikonowy smar, który przeważnie dołączany jest do większości modeli. (Przy smarowaniu tłoka należy zwrócić szczególną uwagę na ilość nakładanego smaru gdyż jego nadmiar prowadzić może do zablokowania mechanizmu).

Po dokładnym sprawdzeniu, czy wszystkie elementy znajdują się na swoim miejscu można na nowo założyć osłonę pipety automatycznej i sprawdzić jej kalibrację – przy pojemności kilku mililitrów mała z pozoru niedokładność może nieść ze sobą widoczne konsekwencje, dlatego warto jeśli istnieje możliwość korzystać z usług serwisów i pomocy producenta.Pipety automatyczne poddawane regularnemu czyszczeniu powinny służyć przez długi okres czasu – jako że są to narzędzia, które w warunkach laboratoryjnych eksploatuje się najczęściej naprawdę warto zadbać o ich właściwą pielęgnację.

Pompki wodne służą do zmniejszania ciśnienia. Znajdują zastosowanie przy sączeniu i przy destylacji pod zmniejszonym ciśnieniem. Pompkę łączy się z kranem wodociągowym za pośrednictwem kawałka grubościennej, gumowej rurki. Rurkę tę przywiązuje się mocno do kranu i do pompki (kran powinien posiadać specjalną nasadkę pozwalającą na nakładanie na niego węży gumowych).

Boczny koniec pompki łączy się z grubościenną, gumową rurką o nieco mniejszej średnicy z naczyniem, w którym będzie się zmniejszać ciśnienie. Podciśnienie reguluje się przez odpowiednie odkręcenie ściskacza lub kurka kolby zabezpieczającej.

Rozdzielacz i wkraplacz

Rozdzielacze i wkraplacze służą do rozdzielania nie mieszających się ze sobą cieczy, do ekstrakcji oraz do dawkowania cieczy do naczynia reakcyjnego. Posiadają rozszerzenie kształtu cylindrycznego, kulistego lub stożkowatego, zamknięte są od góry doszlifowanym, szklanym korkiem i połączone szklanym kurkiem z rurką odprowadzającą. W korku znajduje się zwykle otwór do wyrównywania ciśnienia.

Rurka odprowadzająca może być krótka lub długa, prosta lub odpowiednio wygięta. Kurek może być umieszczony bezpośrednio pod zbiornikiem lub na końcu rurki. Na wkraplaczach cylindrycznego kształtu spotyka się niekiedy podziałkę. W laboratoriach chemicznych używa się wkraplaczy o pojemności 50-2000 ml. Korek i kurek powinny być przed użyciem posmarowane cienką warstwą wazeliny lub specjalnego smaru. Przy smarowaniu należy zwracać uwagę na to, by nie zatkać otworu w korku i kanału kurka.

Wkraplacz umieszcza się w szyjce naczynia, do którego będzie się wprowadzać ciecz, za pomocą gumowego korka lub umieszcza się go w specjalnym, metalowym kółku. Należy przy tym pamiętać o zabezpieczeniu ujścia dla wypchanego przez ciecz powietrza. Wkraplacz napełnia się cieczą za pomocą zwykłego lejka. Szybkość wypływu cieczy reguluje się przez odpowiednie ustawienie kurka. Podczas wylewania cieczy z wkraplacza korek powinien być z niego wyjęty bądź otwór znajdujący się w korku powinien pokrywać sięz otworem w kołnieczu, tak aby w miarę wypływania cieczy wychodziło do niego powietrze.

Rozdzielacz napełnia się podobnie jak wkraplacz. Najpierw wprowadza się do niego roztwór, z którego za pomocą odpowiedniego rozpuszczalnika będzie się ekstrahować jego składnik, a następnie – korzystając z tego samego lejka – rozpuszczalnik. Ilość rozpuszczalnika powinna wynosić 1/2 do 3/4 objętności roztworu. Następnie rozdzielacz zamyka się i zawartość jego kilkakrotnie dobrze wstrząsa.

Rozdzielacz wygodnie jest trzymać przy wstrząsaniu kurkiem do góry, za pomocą którego, otwierając go od czasu do czasu, wyrównuje się ciśnienie. Kurek i korek należy przy tym dobrze przytrzymywać. Następnie rozdzielacz wstawia się do pierścienia umieszczonego w statywie i odczekuje do utworzenia się wyraźniej granicy rozdziału między cieczami, jakie się w nich znajdują (nie powinno być na niej pęcherzyków). Pod rozdzielacz podstawia się odpowiednie naczynie, wyjmuje korek i ostrożnie odkręca kurek tak, by ciecz stanowiąca dolną warstwę wyciekła z niego cienkim strumieniem.

W miarę opuszczania się cieczy o mniejszej gęstości należy zmniejszyć szybkość jej wypływu. Gdy dojdzie ona do kurka, zamyka się go, odczeka 102 minuty i poruszając kurkiem bardzo ostrożnie wypuszcza się z rozdzielacza resztę dolnej warstwy. Po zmianie odbieralnika zamyka się kurek i wylewa pozostałą w rozdzielaczu ciecz przez górny otwór. Bezpośrednio po zakończeniu pracy rozdzielacz starannie myje się i suszy. Korek i kurek przekłada się cienką bibułą lub papierem.

Tryskawka służy do spłukiwania i przemywania osadów. Sporządza się je z kolb płaskodennych z dobrego szkła. W szyjce, za pomocą gumowego korka, umieszcza się dwie, zgięte rurki szklane. jedna z nich sięga prawie do dna kolby, druga 30-40 mm poniżej korka. Do rurki dłuższej przyłącza się za pomocą gumowej rurki krótką, szklaną rurkę, wyciągniętą na końcu.

Do kolby nalewa się wody destylowanej lub innej cieczy do przemywania. Aby można było trzymać ręką tryskawkę napełnioną gorącą cieczą, dobrze jest owinąć szyjkę kolby np. zwykłym sznurkiem. Tryskawkę ujmuje się lewą ręką, koniec rurki wyciągniętej skierowuje w odpowiednim kierunku i przytrzymując korek dmucha się w otwór krótszej rurki. Bardzo wygodne w użyciu są tryskawki gotowe z doszlifowanym, szklanym korkiem oraz tryskawki plastikowe.

Tryskawka

Pompka wodna

Pompki wodne służą do zmniejszania ciśnienia. Znajdują zastosowanie przy sączeniu i przy destylacji pod zmniejszonym ciśnieniem. Pompkę łączy się z kranem wodociągowym za pośrednictwem kawałka grubościennej, gumowej rurki. Rurkę tę przywiązuje się mocno do kranu i do pompki (kran powinien posiadać specjalną nasadkę, pozwalającą na nakładanie na niego węży gumowych). Boczny koniec pompki łączy się grubościenną, gumową rurką o nieco mniejszej średnicy z naczyniem, w którym będzie się zmniejszać ciśnienie. Podciśnienie reguluje się przez odpowiednie odkręcenie ściskacza lub kurka kolby zabezpieczającej.

Pompka wodna

Lejek stosuje się do nalewania i przelewania cieczy oraz sączenia. W zależności od przeznaczenia różnią się długością i szerokością rurki odprowadzającej oraz średnicą podstawy stożka. W pracach preparatywnych, gdy chodzi o sączenie gorących, nasyconych roztworów, stosuje się lejki z krótką i szeroką szyjką, do celów analitycznych używa się najczęściej lejków z długą rurką. Do szybkiego sączenia stosuje się lejki, które w dolnej części stożka mają wgłębienia poprzedzielane żeberkami.

Nie należy wkładać lejka bezpośrednio do naczynia, do którego nalewa się czy sączy ciecz. Umieszcza się go w statywie lub kółku tak, by uniemożliwić ujście wypychanego przez ciecz powietrza. Nie należy lejka wypełniać cieczą całkowicie. Odległość między jego brzegiem a powierzchnią cieczy powinna wynosić co najmniej 10 mm. Wymiary lejków wahają się od kilku do kilkudziesięciu centymetrów górnej średnicy.

Lejek sitkowy (Buchnera) posiada dziurkowane dno, na które nakłada się krążek bibuły o średnicy nieco mniejszej niż średnica dna lejka. Za pomocą gumowego korka umieszcza się go w szyjce kolby próżniowej. Lejki sitkowe bywają różnych rozmiarów.

Lejek z płytką ze spiekanego szkła umożliwia sączenie bez stosowania bibuły. Osad zatrzymuje się na wtopionej w lejek płytce z porowatego szkła otrzymanego przez stopienie proszku szklanego o odpowiedniej ziarnistości. Lejki takie są bardziej kosztowne od sitowych. Stosuje się je do sączenia cieczy działających żrąco na bibułę, np. stężonych kwasów i zasad. Rodzaje i znakowanie porowatych płytek zostaną omówione przy opisywaniu tygli z filtrem ze spiekanego szkła.

Do sączenia umieszcza się je, podobnie jak lejki sitowe, za pomocą korków gumowych w szyjce kolby próżniowej.

Tygiel z dnem ze spiekanego szkła

Tygle te stosuje się przede wszystkim do celów analitycznych. Posiadają one porowate dno wykonane tak, jak w opisanych wyżej lejkach. Wielkość porów, wielkość tygla i jego pochodzenie określają znaki wytrawione na jego ściance. Np. tygiel ze znakami 2 G 4 ma średnicę 2,5 cm, pojemność ok. 30 ml i przeznaczony jest do odsączania osadów drobnoziarnistych. Do odsączenia osadów gruboziarnistych używa się tygli oznaczonych G 3. Literą G są znakowane powszechnie stosowane tygle szklane firmy Schott z Jeny (tygle kwarcowe znakowane są literą B).

W celu sączenia umieszcza się tygiel za pomocą tzw. tuplipana i pierścienia gumowego w szyjce kolby próżniowej. Kolbę tę łączy się z kolbą zabezpieczającą; w szyjce kolby zabezpieczającej umieszcza się w gumowym korku rurkę szklaną z nałożoną na nią rurką gumową ze ściskaczem, służącą do regulowania podciśnienia bez regulowania szybkości przepływu wody w pompie próżniowej, z którą kolba ta jest połączona. W celu odsączenia osadu wlewa się do tygla roztwór sączony, odkręca kran pompy wodnej i za pomocą ściskacza reguluje podciśnienie w obu kolbach. Ciecz dolewa się do tygla tak, by jego dno przed ukończeniem sączenia nie zostało odkryte. Podobnie wykonuje się przemywanie odsączonego osadu; ciecz przemywającą nalewa się do tygla po odkręceniu ściskacza w kolbie zabezpieczającej. Po odsączeniu osad razem z tyglem suszy się w suszarce.

Należy pamiętać o tym, że lejki i tygle z dnem porowatym oczyszcza się bezpośrednio po użyciu. Osad bardzo ostrożnie wyskrobuje się z nich łopatką, po czym przemywa się porowatą płytkę rozpuszczalnikiem, w którym się on rozpuszcza. Najczęściej stosuje się wodę, rozcieńczone lub stężone kwasy, zasady, mieszaninę chromową oraz, dla substancji organicznych, rozpuszczalniki organiczne, np. alkohol, benzen itp.

Naczyńka wagowe są to płaskodenne naczynia z doszlifowanymi korkami szklanymi, służące do dokładnego odważania substancji. często przechowuje się w nich substancje, które chcemy chronić przed wpływami zewnętrznymi. Naczyńka wagowe mają różne średnice i wysokości. bardzo małe ilości substancji odważa się w naczyńkach leżących, czyli tzw. pieskach. Do odważania substancji, z których zamierza się sporządzić roztwory w kolbach mierniczych służą tzw. świnki. Naczyńka wagowe wykonane są z cienkiego i kruchego szkła. Czasem można spotkać elementy zbudowane z tworzyw sztucznych będące bardziej wytrzymałe.

Naczyńko wagowe

Krystalizator

Krystalizatory są to płaskodenne naczynia o różnej średnicy i wysokości. Służą do krystalizowania substancji przez powolne odparowywanie rozpuszczalnika. Nie należy ogrzewać ich na odkrytym płomieniu.

Eksykator

Eksokatory są to szerokie, grubościenne naczynia z doszlifowaną pokrywą, służące do przechowywania i suszenia substancji w temperaturze pokojowej. W tym celu w dowolnej części ekstraktora umieszcza się dobrany do rodzaju substancji suszonej środek suszący. Najczęściej stosuje się do tego celu bezwonny chlorek wapniowy (granulowany lub topiony) bądź żel kwasu krzemowego zabarwiony solami kobaltowymi, któr ma tę zaletę, że w postaci suchej jest niebieski a w postaci wilgotnej – różowy. Niekiedy używa się wodorotlenku sodowego lub nalanego na perełki szklane stężonego kwasu siarkowego.

Eksykator

Zadaniem tych substancji jest pochłanianie wilgoci oraz resztek innych rozpuszczalników (alkoholu, eteru, benzenu itp.). Należy o tym pamiętać, że po pochłonięciu określonej ilości cieczy środek suszący przestaje działać i należy go osuszyć lub wymienić. Na dolną część eksykatora nakłada się porcelanową wkładkę z otworami dobranymi do wielkości naczyniek, które zamierza się w nim przechowywać.

W celu unieruchomienia wkładki umieszcza się między nią a ściankę naczynia kawałek korka lub gumy. Szlif smaruje się cienką warstwą wazeliny lub  specjalnego smaru do szlifów szklanych. Pokrywę nakłada się i zdejmuje nie przez podnoczenie jej w górę, lecz przez ostrożne zsuwanie i nasuwanie. Jeżeli wstawia się do ekstraktora gorące naczynia, to pokrywa „nie chwyta”, ponieważ wskutek ogrzewania powietrza ciśnienie w eksykatorze staje się większe niż zewnętrzne. W tym przypadku należy należy pokrywę nasuwać stopniowo i poruszać się tak długo, aż ciśnienie zostanie wyrównane i pokrywa zacznie „trzymać”.

Rozróżnia się eksykatory zwykłe i próżniowe. Eksykatory próżniowe posiadają w korpusie lub pokrywie wylot z kurkiem. W wylocie tym osadzona jest rurka szklana. Dzięki jej odpowiedniemu wygięciu podmuch powietrza, jaki powstaje po otwarciu kurka, zostaje tak skierowany, że zawartość naczyń umieszczonych w eksykatorze nie ulega rozrzuceniu. Na końcu bocznej rurki odprowadzającej umieszcza się rurkę zabezpieczającą z chlorkiem wapniowym.

W razie potrzeby za pomocą tego odprowadzania łączy się eksykator z pompą próżniową i wyciąga z niego powietrze. Pompę próżniową włącza się tylko na czas potrzebny do otrzymania żądanego podciśnienia. Stosowane zwykle ekstraktory pozwalają na wytworzenie podciśnienia nie większego niż 500 mm Hg. Podciśnienie większe otrzymuje się w eksykatorach specjalnego kształtu stosując pompy próżniowe olejowe. Przy wyrównywaniu ciśnień kurek otwiera się stopniowo i bardzo ostrożnie. Suszenie pod zmniejszającym ciśnieniem stosuje się w celu przyspieszenia procesu suszenia (trwa ono przy dobrej próżni 15-20 minut) oraz w przypadkach, gdy mamy do czynienia z substancją ulegającą na powietrzu rozkładowi. W eksykatorze próżniowym można także suszyć substancje w atmosferze gazu obojętnego.

Przez otwór boczny wprowadza się w tym celu do eksykatora dwie rurki; przez rurkę sięgającą do dna naczynia doprowadza się gaz, za pomocą drugiej rurki łączy się eksykator z pompą próżniową. Każdy nowy eksykator powinien być sprawdzony podobnie jak kolba próżniowa.

Eksykatory przenosimy trzymając je oburącz, tak by dużymi palcami przytrzymywać pokrywę od góry. Podczas przenoszenia eksykatora z kwasem siarkowym i ługiem sodowym należy uważać, aby ciecz nie zwilżyła znajdujących się w nim naczyń, co mogłoby spowodować zniszczenie szalki wagi, na której będą stawianie. Żadnych eksykatorów z wyjątkiem żaroodpornych nie należy ogrzewać.

1. Probówka

Probówki mogą mieć różne kształty i wymiary. Najczęściej spotyka się probówki w postaci rurek szklanych z kulistym dnem i wywiniętym brzegiem. Stosuje się je do wykonywania doświadczeń z małymi ilościami substancji. Przy przeprowadzaniu reakcji, a szczególnie przy ogrzewaniu, należy pamiętać, że znajdująca się w probówce ciecz nie powinna zajmować więcej niż jedną trzecią jej objętości. Probówkę ujmuje się za górną część trzema palcami lub – jeżeli jest gorąca – drewnianą łapką. W razie potrzeby probówkę zamyka się korkiem. Lepszym sposobem mieszania zawartości probówki od jej potrząsania jest wprowadzenie do niej bagietki (pręcik szklany obtopiony z obu końców) i poruszanie nim w kierunku pionowym. Przed umieszczeniem probówki w płomieniu należy wyjąć korek. Do płomienia wprowadza się je stopniowo i ostrożnie. Ogrzewa się górną warstwę cieczy.

Ogrzewając dno można spowodować wykipienie zawartości probówki. Otwarty koniec powinien być przy ogrzewaniu tak skierowany, by wypryskująca ewentualnie ciecz nie zrobiła szkody pracownikowi wykonującemu doświadczenie i jego otoczeniu. Do badania i ogrzewania substancji stałych należy używać probówek ze szkła odporniejszego. Do ustawienia probówek służą specjalne statywy.

2. Zlewka

Zlewki służą do bardzo wielu celów. Różnią się między sobą pojemnością, wysokością i grubością ścianek. Zwykle posiadają dziobek ułatwiający wylewanie z nich cieczy. Do ogrzewania cieczy używa się zlewek cienkościennych. Nie można ogrzewać ich na odkrytym płomieniu. Do prac w niskich temperaturach można stosować wytrzymalsze mechanicznie zlewki grubościenne.

3.  Kolba

Kolby są to naczynia reakcyjne stosowane przede wszystkim wtedy, gdy chodzi o zmniejszenie szybkości parowania cieczy. Rodzaje kolb stosowanych w laboratoriach różnią się kształtem, pojemnością, grubością ścianek i rodzajem szyjki. Szyjki mogą być krótkie i szerokie lub długie i wąskie. Wywinięty brzeg wzmacnia je i zabezpiecza przed pęknięciem przy osadzaniu korków. Spotykamy następujące rodzaje kolb:

• kolba stożkowa – kolby te znajdują najczęściej zastosowanie w analizie objętościowej oraz przy krystalizacji. Posiadają szerokie lub wąskie szyjki. Pojemność ich wynosi od kilku milimetrów do kilku litrów. Nie można ogrzewać ich na odkrytym płomieniu. Nie nadają się do prac pod ciśnieniem
• kolba kulista – zwykłe kolby kuliste różnią się od siebie pojemnością i rodzajem szyjki. Do celów specjalnych używa się kolb z dwoma lub  z trzema szyjkami. Kolby kuliste mają większą wytrzymałość termiczną i mogą być używane do prac pod zwiększonym ciśnieniem. Przy montowaniu aparatury ustala się ich pozycję za pomocą uchwytów łap i statywów. Do ustawienia ich na stole służą specjalne pierścienie drewniane lub korkowe
• kolba destylacyjna – w zależności od potrzeby stosujemy różne typy tych kolb. Od zwykłych kolb kulistych różnią się one tym, że do szyjki mają przylutowaną pod kątem 60-75 stopni rurkę odprowadzającą. Rurka ta może być połączona z szyjką na różnej jej wysokości. Do destylacji pod zmniejszonym ciśnieniem stosuje się tzw. kolby Claisena. Kolby te posiadają rozdwojoną szyjkę. W szyjce prostej umieszcza się kapilarę, a w odgałęzieniu z rurką odprowadzającą – termometr.
• kolba próżniowa stożkowa, tzw. ssawkowa. Jest to grubościenna kolba stożkowa, posiadająca w górnej części odprowadzenie w postaci rurki lub tubus. Kolby ssawkowe bywają różnych pojemności. Służą do sączenia pod zmniejszonym ciśnieniem. W tym celu wstawia się do szyjki umieszczony w dobrze dopasowanym korku gumowym sączek, np. ze spiekanego szkła. Rurkę boczną zaś łączy się z pompą próżniową. Kolby próżniowe przed użyciem należy sprawdzać. W szyjce kolby umieszcza się w tym celu kapilarę, zawija w koc i przez godzinę poddaje działaniu zmniejszonego ciśnienia. Jeżeli kolba w tym czasie nie pęknie, można używać jej do sączenia. Przed każdym jednak użyciem należy sprawdzić czy nie jest uszkodzona (nawet lekko porysowana pęknie pod próżnią).
• kolba próżniowa kulista – różni się od zwykłej kolby kulistej tym, że ma zwykle krótką szyjkę i jest wykonana ze szkła grubościennego

Pipeta Paustera to podstawowy, najprostszy typ pipety, zazwyczaj 1 ml rurka szklana ze zwężanym dolnym odcinkiem. Za jej pomocą przenosi się ciecz za pomocą zwykłej ssawki. Najczęściej wykorzystuje się ją do jednorazowego użytku. Pipeta miarowa ma już bardziej skomplikowaną budowę i zdecydowanie lepsze właściwości – pozwala na bardzo dokładne odmierzanie cieczy.

Pipety miarowe wykonuje się ze szkła sodowego, charakteryzującego się małym współczynnikiem rozszerzalności cieplnej. Są przystosowane do mocowania na nich gumowej ssawki. Inny sposób ich użycia to zasysanie cieczy ustami (nie wolne od niebezpieczeństw). Typem pipety miarowej jest pipeta automatyczna.
Pipeta automatyczna posiada wygodną rączkę oraz prosty mechanizm pozwalający w wygodny sposób odmierzać i transportować ciecz o objętości zazwyczaj nie większej niż 1 ml.

Proste pipety posiadają regulator – pokrętło ze skalą objętości. Nowoczesne sterowane są elektronicznie, umożliwiając szybkie i bardzo łatwe odmierzanie potrzebnej objętości. W ich rękojeść wbudowywany jest mechanizm zasysania cieczy. Niektórych kształty są tak ergonomiczne, że potrzebną objętość można odmierzyć z powodzeniem jedną ręką.

Dla wygody producenci pipet proponują je w różnych kolorach, którym podporządkowane są różne objętości. Podświetlany wyświetlacz urządzenia pozwala mu pracować w różnych warunkach. Najnowocześniejsze przyrządy posiadają wbudowane sloty pamięci, które gwarantują możliwość przechowywania kilku kombinacji funkcji pipety. Wbudowanie wewnętrznej baterii (jedna bateria starcza na około 4000 użyć) umożliwia korzystanie z pipety bez podłączenia do sieci elektrycznej. Producenci zwracają uwagę ponadto na inny aspekt pipet. Przykładają dużą wagę do ich łatwości obsługiwania i utrzymania w nienagannym stanie.

Jeżeli chcemy odparować roztwór związku ulegającemu rozpadowi w temperaturze powyżej 100 stopni Celsjusza możemy posłużyć się łaźnią wodną. Jeżeli naczynie z wodą jest otwarte (brak możliwości wytworzenia w naczyniu nadciśnienia) , można je dowolnie intensywnie ogrzewać bez obawy przekroczenia temperatury 100 stopni. Tym samym, ogrzewając jakieś związki na łaźni wodnej, masz gwarancję że nie przekroczysz temperatury 100 stpni.

Łaźnia wodna

W najprostszym wykonaniu, łaźnia wodna może to być metalowe naczynie napełnione wodą, do której zanurza się ogrzewane naczynie. W praktyce, gdy ogrzewane naczynie jest małe, np. parowniczka, sama łaźnia powinna być zakryta pokrywą z otworem. Dostępne w handlu łaźnie wodne posiadają otwory zamykane kompletami „fajerek” o stopniowanej średnicy.

Zamknięcie górą naczynia łaźni jest ze wszystkich miar wskazane, bo hamuje parowanie wody, zmniejsza straty cieplne i nie wprowadza wilgoci do laboratorium.

Ogrzewanie łaźni może być gazowe lub elektryczne. W pierwszym przypadku łaźnia stoi na trójnogu i jest ogrzewana palnikiem, w drugim łaźnia stoi bezpośrednio na krytej płytce kuchenki elektrycznej. Szczególnie drugie z rozwiązań jest zalecane do wszelkich prac związanych z destylacją lub odparowywaniem łatwo palnych cieczy, a więc acetonu, benzenu, alkoholi i eterów.

Gdy zachodzi potrzeba ogrzewania preparatów w sposób równomierny do temperatury powyżej 100 stopni łaźnię można napełnić np. gliceryną (do 200 stopni), olejem mineralnym (do 250 stopni), parafiną palną (do 300 stopni).