DURAN® jest szkłem borokrzemowym typu 3.3 spełniającym międzynarodową normę ISO 3585. Głównymi zaletami tego szkła są: duża odporność chemiczna, mała rozszerzalność termiczna oraz duża wytrzymałość na nagłe zmiany temperatury (szok termiczny).
Te właściwości sprawiają, że szkło DURAN® jest idealne do użytku w laboratoriach i w zakładach przemysłowych, szczególnie tam, gdzie wymagane jest szkło o wysokich parametrach technicznych.

Właściwości chemiczne i fizyczne szkła DURAN® wynikają z jego składu chemicznego:

81 %  wagowych SiO2
13 %  wagowych B2O3
4 %    wagowe Na2O/ K2O
2 %    wagowe Al2O3

Szklo duran

Odporność chemiczna szkła jest o wiele większa w porównaniu z innymi materiałami. Szkło borokrzemowe DURAN® wykazuje wysoką odporność na działanie wody, kwasów, roztworów soli, związków organicznych, halogenów takich jak chlor i brom. Charakteryzuje się również dobrą odpornością na roztwory zasadowe. Jedynie kwas fluorowodorowy, stężony kwas fosforowy i silne zasady powodują w wyższych temperaturach dostrzegalne zmiany na powierzchni szkła.

Szkło DURAN® odpowiada 2 klasie, w 3-stopniowej skali odporności na roztwory zasadowe wg ISO 695. Strata powierzchni po 3 godzinach gotowania w mieszaninie złożonej z równych objętości roztworu NaOH o stężeniu 1 mol/l i roztworu Na2CO3 o stężeniu 0,5 mol/l wynosi tylko 134 mg/100 cm2.

Zalicza się do klasy 1 wg ISO 719 (98 °C) w 5-stopniowej skali odporności na działanie wody, ponieważ wyzwolony Na2O/g przez 1 godzinę w wodzie o temperaturze 98 °C wynosi mniej niż 31 µg/g grysu szklanego. Szkło DURAN® zalicza się również do 1 klasy wg ISO 720 (121 °C) w 3 klasach odporności na działanie wody, ponieważ wyzwolony Na2O przez 1 godzinę w wodzie o temperaturze 121 °C wynosi mniej niż 62 µg/g grysu szklanego. Odpowiada klasie 1 w 4-stopniowej skali odporności na kwasy wg DIN 12116. Szkło borokrzemowe określane jest jako odporne na kwasy, gdyż strata powierzchni po 6 godzinach gotowania w 6 N HCl wynosi mniej niż 0,7 mg/100 cm2. Zgodnie z DIN ISO 1776 ilość wyzwolonych tlenków metali alkalicznych powinna wynosić mniej niż 100 µg Na2O/100 cm2.

Odporność termiczna podgrzewanego szkła i odporność na szok termiczny
Maksymalna dopuszczalna temperatura robocza dla szkła DURAN® wynosi 500 °C. Powyżej 525 °C szkło przechodzi ze stanu stałego do lepkiego.
Z uwagi na bardzo niski współczynnik rozszerzalności cieplnej (a = 3,3 x 10-6K-1) cechą charakterystyczną szkła jest jego wysoka odporność na szok termiczny do DT = 100 K.

Odporność termiczna w temperaturach zamrażania

Szkło DURAN® może być schładzane do możliwie niskich temperatur, dzięki czemu może być używane do ciekłego azotu (temperatura ok. -196 °C). Generalnie produkty DURAN® zaleca się stosować do temperatury -70 °C. Należy zachować ostrożność przy zmianie temperatury szkła w zakresie wyższym niż 100 K. W przypadku zamiaru mrożenia zawartości butli lub probówek należy je napełniać do 3/4 pojemności i zamrażać w położeniu pod kątem 45° w stosunku do płaszczyzny poziomej (w celu zwiększenia powierzchni). Nie należy przekraczać temperatury zamrażania poniżej -40 °C z uwagi na odporność tworzyw, z których wykonane są nakrętki zarówno butli jak i probówek. Szkło laboratoryjne DURAN® może być używane w kuchenkach mikrofalowych. Dotyczy to również powleczonych tworzywem sztucznym produktów firmy DURAN®.

Doskonałe właściwości chemiczne i fizyczne szkła DURAN® wynikają z jego składu chemicznego:

81 % wagowych SiO2
13 % wagowych B2O3
4 % wagowe Na2O/ K2O
2 % wagowe Al2O3

Odporność chemiczna szkła jest o wiele większa w porównaniu z innymi materiałami. Szkło borokrzemowe DURAN® wykazuje wysoką odporność na działanie wody, kwasów, roztworów soli, związków organicznych, halogenów takich jak chlor i brom. Charakteryzuje się również dobrą odpornością na roztwory zasadowe. Jedynie kwas fluorowodorowy, stężony kwas fosforowy i silne zasady powodują w wyższych temperaturach dostrzegalne zmiany na powierzchni szkła.

Szkło DURAN® odpowiada 2 klasie, w 3-stopniowej skali odporności na roztwory zasadowe wg ISO 695. Strata powierzchni po 3 godzinach gotowania w mieszaninie złożonej z równych objętości roztworu NaOH o stężeniu 1 mol/l i roztworu Na2CO3 o stężeniu 0,5 mol/l wynosi tylko 134 mg/100 cm2.

Zalicza się do klasy 1 wg ISO 719 (98 °C) w 5-stopniowej skali odporności na działanie wody, ponieważ wyzwolony Na2O/g przez 1 godzinę w wodzie o temperaturze 98 °C wynosi mniej niż 31 µg/g grysu szklanego. Szkło DURAN® zalicza się również do 1 klasy wg ISO 720 (121 °C) w 3 klasach odporności na działanie wody, ponieważ wyzwolony Na2O przez 1 godzinę w wodzie o temperaturze 121 °C wynosi mniej niż 62 µg/g grysu szklanego. Odpowiada klasie 1 w 4-stopniowej skali odporności na kwasy wg DIN 12116. Szkło borokrzemowe określane jest jako odporne na kwasy, gdyż strata powierzchni po 6 godzinach gotowania w 6 N HCl wynosi mniej niż 0,7 mg/100 cm2. Zgodnie z DIN ISO 1776 ilość wyzwolonych tlenków metali alkalicznych powinna wynosić mniej niż 100 µg Na2O/100 cm2.

Odporność termiczna podgrzewanego szkła i odporność na szok termiczny
Maksymalna dopuszczalna temperatura robocza dla szkła DURAN® wynosi 500 °C. Powyżej 525 °C szkło przechodzi ze stanu stałego do lepkiego.
Z uwagi na bardzo niski współczynnik rozszerzalności cieplnej (a = 3,3 x 10-6K-1) cechą charakterystyczną szkła jest jego wysoka odporność na szok termiczny do DT = 100 K.

Odporność termiczna w temperaturach zamrażania

Szkło DURAN® może być schładzane do możliwie niskich temperatur, dzięki czemu może być używane do ciekłego azotu (temperatura ok. -196 °C). Generalnie produkty DURAN® zaleca się stosować do temperatury -70 °C. Należy zachować ostrożność przy zmianie temperatury szkła w zakresie wyższym niż 100 K. W przypadku zamiaru mrożenia zawartości butli lub probówek należy je napełniać do 3/4 pojemności i zamrażać w położeniu pod kątem 45° w stosunku do płaszczyzny poziomej (w celu zwiększenia powierzchni). Nie należy przekraczać temperatury zamrażania poniżej -40 °C z uwagi na odporność tworzyw, z których wykonane są nakrętki zarówno butli jak i probówek. Szkło laboratoryjne DURAN® może być używane w kuchenkach mikrofalowych. Dotyczy to również powleczonych tworzywem sztucznym produktów firmy DURAN®.

Szkło to nieorganiczna mieszanina, topliwa w wysokiej temperaturze, która podczas schładzania przechodzi w postać stałą bez procesu krystalizacji.

Podstawowe komponenty szkła tworzące usieciowaną strukturę występują w postaci tlenków tj. tlenek krzemu (SiO2), tlenek boru (B2O3), tlenek fosforu (P2O5) oraz w niektórych przypadkach tlenek glinu (Al2O3). Substancje te są zdolne do absorpcji pewnych ilości tlenków metali (modyfikatory), które nie wpływają na proces tworzenia struktury szklistej, ale warunkują fizyczne i chemiczne właściwości szkła.

Formowanie szkła wymaga odpowiedniej szybkości chłodzenia, która odpowiada za proces tworzenia odpowiednich typów wiązań chemicznych (kowalencyjnych i jonowych) między atomami bądź grupami atomów. W ściśle określonych warunkach składniki szkła wykazują silną tendencję do nieregularnego sieciowania tj. powstawania formy szklistej.

W przypadku kryształów formowanie sieci krystalicznej przebiega odmiennie, poszczególne atomy tworzą symetryczne, trójwymiarowe formacje, natomiast podczas schładzania szkła powstają liczne wiązania poprzeczne tworzące strukturę sieci. Komponenty szkła są głównie odpowiedzialne za formowanie budowy szklistej, nazywane są składnikami głównymi (network formers), natomiast jony metali wnikające w pewne miejsca sieci – modyfikatorami.